Happiness is a warm gun...

"Jólafrí"

2005-12-19T23:18:00.000Z

Líf mitt upp á síðkastið hefur verið afar einfalt, en samt ósköp erfitt að köflum.
Ég vakna, fer í vinnuna, kem dauðþreytt heim, fer iðulega á tónleika og sofna svo.

Í vinnunni er ég alla daga, og hef ekki ennþá komist í jólagjafastúss. Jólalögin glymja í hausnum á mér þegar ég skeinka kaffi, sker kökur, vaska upp og tek af borðum. Svo fer ég heim og hausinn er svo stúttfullur af jólalögum að ég get ekki hugsað skýrt, heldur syng ég lögin þar til ég sofna og svo dreymir mig jólasveina. Ég er komin með afskaplega stælta upphandlegsvöðva og lærvöðva eftir kaffihúsabrasið en ég held að líkaminn hafi ekki mjög gott af gómsætu kökunum og brauðinu sem ég borða í mat hvern dag?

Ég fór á Trabant, Hjálma, Mugison 16. des, en hún Rakel Mjöll - afmælisbarn - bauð mér með sér. Það var alveg ótrúlega skemmtilegt, alveg einstaklega frábær blanda af góðum hljómsveitum.
Núna 19. des, var ég að koma af bókalestri/tónleikum í Gamla Bókasafninu í umsjón Svarthols. Margir ungir rithöfundar og skáld lásu upp úr verkum sínum, og Mr. Silla, Conic Guru og margir fleiri tróðu upp. Ég var að vísu voða þreytt og það var gott að þar svo sófar því þá gat maður hvílt sig og notið tónlistarinnar.

Fyndið að vera komin í "jólafrí" en samt vera örmagna.

...Já, ég náði öllum prófum! - ekki með eins glæstum árangri og ég hefði kosið þó sumar einkunnir séu góðar, en hvað getur maður sagt, þegar maður velur svo margt annað yfir skólann? :)

Skjálfandi kaffibolli

2005-12-12T13:39:00.000Z

Á þessum vesældartímum þegar veður er leiðinlegt og próf eru tilveran þá er bezt að hugsa svona;

Jólin koma,
Jólin koma,
tralalalalalalala...

Já, svona ótrúlega einfaldur söngur getur bjargað manni frá öllu illu. Og þó svo að jólin eru kannski ekki alveg eins og þau voru í gamla daga þá eru þau á einhvern óútskýranlegan og undraverðan hátt töfrandi, og því er ekki hægt að neita. Kannski er það öll þessi ást, eða spenningur? Hamingjan sem allir virðast sækjast eftir? Ég ætla ekki að vera barnaleg og segja pakkar, en þeir eru líka óneitanlega skemmtilegir. Með jólunum fylgir líka; jólaball, jólamatur, jólaboð, jólahúfur, jólasveinar, jólagjafir, jólanammi... og piparkökur, og sörur!
Að vísu verður þetta ekki mikið jólafrí hjá mér, eins og hjá flestum landsmönnum þar sem jólin lenda svo óheppilega á helgi. Næsta heimilið mitt um jólin verður Smáralindin. Þar mun ég vera að skenkja kaffi og kökur í Te og Kaffi svo ef þið eruð að versla jólagjafir í Smáralindinni endilega kíkjið á mig. Það er alltaf svo gaman að fá heimsóknir. ;)

Þetta er nóg í bili, nú er bezt að byrja læra...
Ég vil þakka;
Ampop
Hjálmum
Billie Holiday
Yo La Tengo
Zero 7
Ellu Fitzgerald
Radiohead
Coldplay ...

- Ég hef komist að því að við próflestur get ég ekki hlustað á neina "hardcore" tónlist, það svæfir mig ótrúlega...(?)

70's afmæla-djamm.

2005-11-23T20:01:00.000Z

Það er svo skondið og í senn skelfilegt að sjá hvernig nú, þegar tæp vika er eftir að skólanum, hve bókasafnið fyllist. Allir átta sig skyndilega á því að nú verður að duga eða drepast, þau vakna frá heimi þar sem leti, djamm, hangs og skemmtilegtheit ríkja en finna sig nú í hinum harða raunveruleika. Próf, já próf. Ég ætla samt ekki að blogga um próf,
heldur ætla ég að blogga um 70's afmæli ömmu minnar. Ekki hætta núna að lesa, því þetta er alls ekki drepleiðinlegt, eins og manni myndi kannski detta í hug ef einhver minntist á 70's afmæli ömmu sinnar...

Hún elskuleg amma mín er orðin 70 ára og ekki nóg með það stórafmæli, á hún einnig 50 ára leikafmæli. En ég ætla heldur ekki að blogga um ömmu mína, þó það væri skemmtilegt blogg, því ég ætla gera eins og flestir bloggistar gera... þeir tala um sjálfan sig. Ekki samt hætta lesa núna.

Já, það sem ég vildi segja ykkur er að mér tókst að gera eitthvað sem mig hefði ekki grunað að ég hefði þorað að gera. Ég og Rakel Mjöll ákváðum ...

-best að hafa smá innskot hér og útskýra að amma fékk allt Borgarleikhúsið undir afmælið. Í þessu afmæli voru gestir beðnir að koma með atriði og sýna á stóra sviðinu meðan þeir 250 gestir horfðu á, og umfram allt að hún horfði, hún vildi s.s. að nú yrði leikið fyrir sig, en ekki að hún léki fyrir okkur.-

... að syngja. Amma bað Guðmund Óskar að taka líka þátt svo við ákváðum öll að troða upp saman. Hjaltalín voru dregnir með og svo Togga. Kvöldið fyrir æfðum við nokkur lög, djössuðum þau upp og vorum readí. Ég hafði aldrei á ævinni sungið í míkrafón (hvað þá fyrir almenning) og fannst mér það ansi spes... ég náði því heldur ekki alveg, og að hljóðprufunni lokinni magnaðist upp stressið. Afmælið var yndislegt, ræður og gómsætur matur, ásamt kossum frá fjarskyldum ættingum og fólk sem hafði séð mann þegar maður var lítill og spyr, manstu ekki eftir mér? Algjört stuð. Svo var haldið í salinn. Það komu fram glæst skemmtiatriði. Leikrit, óperusöngur, fiðluhljómsveit, tónlist, ljóð og hvað eina.
Við fengum plássið á undan Trabant og þegar loks kom að okkur var klukkan að verða 11. Strákarnir byrjuðu með bítlalagi sem þeir breyttu ögn, og mega eigna sér það hvað það var ótrúlega flott. Svo komum við Rakel inn á svið. Ég hugsaði bara;
Fokk it, hvað sem gerist, við höfum gaman að þessu!
... og við gerðum það. Jú, jú. Nær helmingurinn af textanum gleymdist og hummað eða bullað var í stað. En maður hélt svipi og hélt bara áfram.
Þetta var æðislegt, maður sér bara ljós og flippar og tjúttar og syngur og dansar eins og maður vill, og allir fíla það.
Við vöktum líka ágætislukku, svo þetta hefur varla verið alslæmt.

Pælingar...

2005-11-16T13:13:00.000Z

-Við getum svo lítið gert-

Ég finn biturleikan yfir þeirri staðreynd hellast yfir mig.
Sú staðreynd lætur manni finnast maður sjálfur svo lítill og aumkunaverður.
Staðreyndin mun ég samt ekki taka sem staðreynd því ég neita að trúa henni...

Ég var að horfa á fréttirnar í gær. Þið hafið öll örugglega heyrt um jarðskjálfan í Pakistan þar sem þúsundir hafa látist og ef engar róttækar björgunaraðgerðir verða gerðar munu þar fleiri hundruð þúsundir deyja. Í Pakistan er að skella á vetur og fólkið sem lifði af skjálfan búa flest í tjöldum. Í morgunblaðinu ásakaði fréttamaður heiminn fyrir hversu litla aðstoð hann hefur veittt. Kannski er það að svo margir harmleikir hafa hent jarðabúa að undanförnu. Náttúrhamfara og fleira. En eru ríkin orðið "þreytt" á að veita aðstoð.
Vissuð þið að íslenska ríkið borgar um 80 milljónir á þessu ári (300 milljónir í það heila) til Nato, s.s. til aðstoðar við birgðaflutnings bandaríkjamanna til og frá Írak?! Af hverju að eyða öllum peningum okkar í svona vitleysu, vitleysu af verstu gerð reyndar... en ekki til að hjálpa fórnalömbum í Pakistan, til dæmis?

Ef ég held áfram...

Stytting framhaldskóla? Fáranlegt og út í hött, og nú var stúlka að tilkynna mér í strætó að Menntamálaráðuneytið hyggst leggja niður Listaskólann?... Hvað?

Um daginn var ég að vinna í Nóatúnum og þá kom Þorgerður Katrín.
Allt í einu blossuðust upp margar tilfinningar. Mig langaði til að rífa kortið hennar, stökkva á hana, klippa í hárið á henni og benda henni að hversu fáranlega hluti hún væri að leggja til...
...en ég gerði það ekki.
Ég mátti það ekki, vegna siðferðis míns og skyldu. Ég leggst ekki svo lágt. Ónei.

Ég hugsa svo oft út í hluti eins og hversu smá við erum, miðað við allt, og þá kannski sérstaklega ég sem er tja, ekkert svakalega há. En þó má ekki hugsa svona, ef allir hugsuðu út í að við séum bara eins lítil mannvera sem getum lítið gert til að breyta heiminum, yrði heimurin ekki sá sem við þekkjum í dag. Þróunins yrði lítil sem enginn. Ef Marteinn Lúther king hefði ekki staðið upp og predíkað. Ef Einstein hefði ekki látið í sér heyra. Móðir Teresa? Margir fleiri...
Auðvitað gerist ekki allt samstundis ef ein manneskja er að baki, en oft það bara eina manneskju sem þarf til að knýja einhverju ótrúlegu af stað. Ef allir væru haldnir einhverri fáranlegri minnimáttunarkennd og gerðu ekkert því þeir vorkennu sjálfum sér svo mikið myndi ekkert gerast.
Æ, ég er hætt að blogga í bili, hætt að pæla í smá stund. Því skil ég við þetta blogg þó það sé frekar samhengislaust og óklárað. Ég ætla samt að leyfa ykkur að sjá það, bara svona upp á skemmtunina.

Yíha

2005-11-11T15:59:00.000Z

Nú sit ég hér í leyfisleysi í tölvu bróðurs míns. Ég er akkúrat á þessu augnabliki að skrópa í tónfræði, en ég "laug" að kennaranum að ég væri veik.
Laug er innnan "gæsalappa" því ég er hálfpartinn veik, því er ég veik en samt ekki svo veik að ég geti ekki mætt í tíma, þó best er að nýta sér veikindi í svona hluta finnst mér.

Tónfræði er samt verst. Ég (17 ára gamalmenni) og svona 10 stelpur úr 8unda bekk. Ég, gamalmennið, sem læri aldrei heima og 10 litlir proffar sem hafa ekkert annað við tímann sinn að gera en að læra og leika með Barbí. Þar sit ég ein og góni á tónfræðiblaðið og les upp nótur, eins og fífl, en litlu ofvirku gerpin hlaupa í gegnum þær og fá 10 á öllum verkefnium
Æ, æ. Ég er kannski ekki að bæta ímynd mína sem frábær tónfræðinemi með því að hafa skrópað seinustu tvo skipti, + núna?

Það er að vísu ömurlegt að vera veikur. Ömurlegt, ég vildi að maður þyrfti aldrei að vera veikur. En samt um leið og ég segi það þá velti ég fyrir mér hvort að ef við værum aldrei veik, gætum við metið það til fulls að vera frískur?
Nei, örugglega ekki...
En í kvöld er bæði Morfís og Leiktu Betur!
Yíha...

MeGa site of bible studies...

2005-11-09T18:39:00.000Z

Ég sló einu sinni inn vitlaust þegar ég var að kíkja á bloggið mitt og sló þetta inn;

http://www.haleluja.blogpsot.com

Þetta er s.s. "Mega site of Bible studies and information"
Rosaleg síða, en samt ekki. Það sem mér fannst að vísu mest sjokkerandi var að á þessari síðu var auglýsing með bikinimódel? Eitthvað adult-dót.. smekklegt á svona kristilega síðu. Að vísu kíkti ég áðan og gellan er farin, spurning hvert?

Það minnti mig á þegar ég, Berglind og Brynjar rúntuðum á Rögnvaldi (bílnum) til að taka viðtal við Gunnar í Krossinum fyrir jafningjafræðslumyndin sem er ekki enn komin út. Þessi maður er rosalegur. Að sjálfsögðu spurðum við hann um fordóma sína í garð samkynhneigða, sem hann er svo þekktur fyrir og fengum þau svör sem við bjuggumst við (auðvitað), en þessi gaur... hann minnti mig á geðbilaðan barnaperra, svo yfirvegaður og óhugnalegur. Ég veit ekki af hverju? Þó ég sé á móti skoðunum hans og túlkun sem hann eignar sér á biblíunni hefur mér sjaldan liðið jafn skringilega og þegar ég tók í höndina á þessum manni...
Kannski eru þetta fordómar í mér?
Æ, ég veit ekki?
Samt finnst mér leiðinlegt að segja þetta um nokkurn.

I love your friends, they're all so ARTÍ .. Now!

2005-10-04T21:38:00.000Z

Ég afsaka bloggleysi og gæti ég nefnt mér hundraðir ósannar afsakanir en ég ætla ekki að gera svo. Aðal sanna-afsökunin er að sjálfsögðu leti, og kannski sú staðreynd að mér finnst síðan mín svo ... ljót? Já, ég verð að gera e-ð í þessu, blái liturinn er ekki að gera sig lengur. Hugmyndir?

Margt hefur gerst á þessum tíma bloggleysis. Ég fór til London. Ég kom heim. Ég sagði upp í Nóatúnum. Ég fékk vinnu í Te og Kaffi. Ég hætti í fótbolta. Ég horfði á The Meaning of Life, í fyrsta sinn. Ég uppgvötaði að ég er heldur rangeygð. Ég fékk svar að ég er víst komin með pláss til Perú.

Lífið hefur svo sannarlega breyst, eða þannig. Að hætta í fótbolta var örugglega það stærsta sem ég hef gert lengi. Ég gæti nefnt fjölda ástæðu fyrir uppgjöf minni í þeirri íþrótt en aðal ástæðan er sú að ég var eiginlega hætt að finna mig þar, ef þið skiljið? Ég sakna þess samt doldið...
Nú verð ég bara að passa mig að verða ekki offitu sjúklingur sem situr í sófa og borðar ís. Kannski ég finni mér aðra íþrótt? Dans? Afró? Stangastökk? Svifflug?
- en ekki sund, aldrei sund!

Ég hef víst verið klukkuð! Þannig að ...

1. Ég er sérstaklega ofvirk í bland við hamlausa leti. Ég tek mér ótrúlegustu hluti fyrir hendur og alltaf tel ég sjálfri mér trú um að tíminn sé endalaus.

2. Ég bjó í Bandaríkjunum þegar ég var yngri og þegar ég kom heim talaði ég íslensku með bandarískum hreim. Það var mjög fyndið, og það kemur meir að segja fyrir að ég heyri það hjá sjálfum mér þegar ég tala. Þá passa ég mig, því ekki vil ég tala íslensku með enskum hreim. Það er ekki töff.

3. Ég er einstaklega gleymin. Ég get munað fáranlegar staðreyndir sem hafa enga sérstaka merkingu en ég á mjög erfitt að rifja upp hluti sem skipta máli. T.d Dagsetningar, nöfn, símanúmer eða atburðir? Ég gleymi líka hlutum mjög oft, og svo gleymi ég hvar ég gleymdi þeim. Það versta er þó að fela hluti og gleyma svo hvar maður faldi þá.

4. Ég er með rosalegt ímyndunarafl sem kemur sér ekki alltaf alltof vel. Þetta veldur því að ég hræðist hryllingsmyndir ótrúlega mikið því ég lifi mig svo mikið inn í þær. Allar sorglegar bíómyndir eru átakanlegar og allar skemmtilegar bíómyndir kalla á þvílík hlátursköll. Ég er ansi spes þegar kemur að bíómyndaráhorf.

5. Ég er algjörlega upp og niður, hægri og vinstri, fáranlega ráðvillt. Flestir unglingar eru það, býst ég við. Ráðviltir unglingar, það höfum við margoft heyrt. Hvað á ég að verða, hvað ég ég að gera, hvað vil ég? Ég hef engar rosalegar áhyggjur af þessu ennþá, en mér þætti gaman að vita hvert ég ætti að stefna. Það er miklu auðveldara að hafa markmið en að stefna út í eilífðina með allt eða ekkert.

London, beibí

2005-09-23T19:06:00.000Z

Þá eru hjólin farin að snúast...
Eftir margra vikna leti/tímaleysi/gleymsku hefur mér tekist að senda inn umsókn til AFS til að verða skiptinemi. Ég er enn örlítið óviss um hvert skal stefna þó ég viti fyrir víst að Suður-Ameríka sé málið. Perú kemur mjög sterkega til greina... Uppástungur? Ég á að skila inn ROSA-ritgerð á miðvikudag (sem ég hef ekki litið á) og mæta í viðtal, þetta verður spennandi! Reyndar er ég orðin ótrúlega spennt fyrir þessu öllu saman.

Í dag eru uþb. 130 klukkutímar (5 1/2 dagar) þar til ég, ásamt fótboltagellunum í FH, verð á leið til London.
London, baby!
Ójá.
Ég hlakka svo til. Ég hef aldrei komið til London en við stefnum á leikhús (We Will Rock You sýninguna) og fótboltaleik. Svo er það bara hótel, flugvélar, fríhöfn, London (!)... skoða, skoða, skoða og versleríverslversl. Gaman, gaman.

Síðastliðinn miðvikudag fór ég í fyrsta skipti í Paintball. Mótið var haldið á stað rétt fyrir utan Hafnarfjörð, mér þótti staðsetningin fín en völlur frekar slappur. Þetta var samt rosalegt adrenalín. Þrátt fyrir töluverða bið og rigningu var þetta alveg brjálað þegar maður komst inn á völlinn. Ég upplifði mig eins og í bíómynd. Allt í einu var ég stödd í miðjum stríðsbardaga.
Skothvellir úr öllum áttum. Eitt takmark. Eitt líf. Einn séns.
Rosalegt. Hræðilegt. Spennandi. Æðislegt.

Í fyrsta leiknum okkar var ég búin að vera c.a. tvær mínútur inn á þegar ég var skotin niður. Þetta var fáranlegt. Ég kraup fyrir aftan einhvern kassa og rétt svo upp, ekki vissi ég meir fyrr en gul byssukúla hafði ratað beint augað á mér (var mér grímu, að sjálfsögðu). Gaurinn var úr svona 300 m fjarlægð eða e-ð og hafði því engan veginn getað miðað á mig. Algjört heppnisskot, og reyndar ótrúlega fyndið...

Franz

2005-09-02T21:57:00.000Z

Besta uppfinning tækniheimsins er síminn minn. Án símans míns hefði ég ekki geta heyrt í Franz Ferninard. Já, í stað þess að vera á tónleikunum er ég heima... veik. En óttist ei, síminn er til staðar og þökk sé geðveikustu systur í heimi þá hef ég fengið hringingar hægri og vinstri nánast frá honum Franz... ó, elsku litli yndilsegi bleiki sími, án þín væri lífið blekking.

Talandi um veikindi. Af hverju læðist veikindi að manni á bestu tímapunktum. Það er eins og veikindi séu litlir púkar sem læðast um í litlum bláum nærbuxum og stökkva á mann þegar þeir skynja að nú sé eitthvað frábært að fara gerast fyrir fórnalambið og best er að leggja til árásar þá, því þá verður skaðinn sem mestur. Helvítis. En, nei. Ég mun ekki lúta þessum illgjörnu leiðindum því nú verð ég bara ákveðnari að sjá Franz, en það bíður.
Það er nægur tími.
Næst.
Eða í útlöndum.

Örní boy

2005-08-27T13:36:00.000Z

Í morgun var vaknaði ég undarlega hress og dró systur mína með mér í sund. Það er ekkert merkilegt við það nema það að í dag er Sund-dagurinn Mikli. Ég veit ekki af hverju, örugglega bara e-ð flipp. Var ekki Örn Arnarson staddur í bakkanum ásamt dúndrandi tónlist! Örn Arnason í Íslandsbankabol, merkilegt - eða hvað? Það er frítt í sund í dag, svo allir - nýta tækifærið og hoppa í sund með Erni Arnasyni.

Það er svo gott veður að ég ætla slútta þessu bloggi og fara kaupa mér ís. Mmm... kannski Bragðaref, úú eða frostpinna? ... erfitt

Sir Lancelot

2005-08-24T21:09:00.000Z

Bloggleysið hjá mér hefur verið gífurlegt svo tímabært er að bæta úr því. Sögurnar sem ég ætti að blogga um hafa hlaðist upp og eru orðnar of margar í venjulegt og leshæft blogg. Það er líka svo fyndið að alltaf þegar e-ð sem mér finnst ótrúlega merkilegt gerist og þá hugsa ég ; vá, ég verð að blogga um þetta... gleymi ég því þegar ég er að blogga. Svona er þetta.

En fyrst ágústamánuður er að syngja sitt síðasta.. á afskaplega vindmikinn og kaldan hátt þá vil ég endilega segja frá honum.

Um Verslunarmannahelgina fór ég á Þjóðhátíð! Það var æðislegt. Eins og ég sagði í fyrra bloggi þá vissi ekki alveg við hverju átti að búast, því ég hef heyrt ótal frábærar sögur ásamt ótal hræðilegum frásögnum. Mín saga er samt mjög góð en ekki ætla ég að lýsa öllu fyrir ykkur í smáatriðum. Þetta var sannkölluð djammhelgi í bæði yndislegu og súru veðri. Ótrúlega mikil geðveiki og mikið flipp. Gítar og söngur, dans og labb, rigning og sól, lundi og kæfa, góðir vinir og bara æðislegt! Brekkusöngurinn var hámarkið og tilveran virtist þá vera í sannkölluðum ljóma. Flugum við skvísur (ég, Ösp og Beta) að Bakka kl. 8 mánudagsmorgun eftir lítinn sem engan svefn. Við komum að Bakka og eftir þokkalega bið eftir töskum og veseni lögðum við af stað með aukafarþega að nafni Gunnar. Þegar bílinn fór í gang heyrðum við smá drunur í honum. Hmm... Eftir smá keyrslu fóru drunurnar að magnast og ég ýkji ekki þegar ég segi að heyra mætti í bílnum í margra metra fjarlægð. Við stoppuðum hjá Litlu Kaffistofunni og þá kom í ljós að púst-rörið var eitthvað furðulegt en maðurinn sem vann þar ráðlagði okkur bara að keyra áfram rólega og laga það þegar við komum í bæinn. Ok... háværasti bíll heims eða eins og Elísabet skírði hann, sir Lance, lagði af stað á ný. Þegar við vorum að keyra yfir Hellisheiðina (í rigningu og þoku) losnaði rúðuþurrkan skyndilega af. Hún datt sem betur fer ekki af bílnum sjálfum en hékk á rúðunni. Ég beygði hausinn þá til að sjá útum hina rúðuna og keyrði útaf veginum við fyrsta tækifæri, þá flaug rúðuþurrkan af og á veginn - bílar keyrðu rétt svo framhjá henni og Elísabet út að ná í hana og festa. Um leið og ég var komin heim fór ég upp í Skátaheimili á eitthvert listanámskeið sem ég hafði óvart flækst í. Mér og vinkonu minni var boðið þetta og við héldum að þetta væri hefðbundið námskeið frá 10 til 14 eða e-ð en NEI. Svo var ekki. Þetta var alþjóðalegt námskeið með myndlistanemum hvaðan að, frá Svíþjóð - Álandeyjum - Litháen og Íslandi og þetta var alveg 24/7. Gist og allur pakkinn. Þetta fréttum við auðvitað ekki fyrr en námskeiðið var byrjað og við of seinar til að hætta. Aðalgallinn var sá að við vorum enn skráðar í vinnu við Jafningjafræðsluna við að gera stuttmynd um fordóma. Úpps... Einhvern veginn náðum við skoppa á milli, stelast og sníkjast og allt tókst. Enda var námskeiðið ótrúlega skemmtilegt. Að því loknu kláruðum við að mestu myndina og svo var farið í fjölskylduferð til Hríseyjar. Hrísey er mjög fyndin staður. Þar finnast örfáir bílar, göturnar eru hellulagðar og fólk á bara hjól og traktora til þess að koma sér milli staða. Þar er ein sjoppa, eitt pósthús, einn banki og ein lítil sundlaug. Yndislega krúttlega þægilegur bær. Veðrið var ekkert æðislegt svo við eyddum mestum tíma í að púsla afskaplega stór púsl. Það var gaman að kynnast öllum svoldið aftur því maður hefur séð svo sorglega lítið af fjölskyldunni í sumar. Eftir Hrísey var það bara beint í skólann! Það er frábært að vera komin aftur, hitta fólkið á ný og byrja á þessu blessaða námi, þó strætóferðir á morgunanna eru ekki þær skemmtilegustu...

Sko, ágústmánuður í grófum dráttum. En hann er samt ekki búin enn, ó nei. Ég vona líka að sumarið sé ekki búið enn heldur... það væri ágætt að fá smá sólglætu hér og þar.

"To be absolutely certain about something, one must know everything or nothing about it."
-Olin Miller

Þjóðhátíð!

2005-07-22T00:49:00.000Z

Allt er klappað og klárt, ég er á leið á Þjóðhátíð. Miðarnir hafa verið keyptir, farinu hefur verið reddað, tilhlökkunin er komin og... ég er á leið til Eyja!

Ég hef heyrt svo margvíslegt um Þjóðhátíð frá ýmsum Íslendingum. Sumir segja að þetta hafi verið ein besta upplifun sem þau hafa lent í, aðrir segja að þetta sé sú versta upplifun sem þau hafa upplifað. Sumir segja að allt hafi verið geðveikt, en aðrir segja að þetta sé mesti sori. Svo lít ég líka á það að þessir sumir og aðrir hafa stundum verið á sama tíma á Þjóðhátíð og fyrst allt var í senn svo himneskt og ógeðslegt þá hlýtur þetta að vera hugarástandið sem verður að fylgja! - með kannski smá heppni.
Því segi ég að þó svo að allt verði ógeðslegt, skítugt, blaut þá verði þetta æðislegt, allt fer það eftir hvernig maður lítur á hlutina. Og kannski fylgir þessi regla um lífið líka... hver veit?

Æ, það vona ég innilega og trúi líka að þetta verði schnilllddd...!
Klukkan er orðin eitt á fimmtudagskveldi sem þýðir að það eru ca 6 dagar í Eyjar!
Fyrst klukkan er orðin eitt á fimmtudagskveldi gefst mér ekki tími/orka í að segja ykkur frá síðustu dögum sem hafa verið fáranlegir - fyndnir, stressandi, óheppni í bland við endalausa heppni, brjálaðir, skemmtilegir, ógeðslegir - . En þess bíður betri tími, kannski næsta blogg.

Ég + Bensín = nei

2005-07-18T21:00:00.000Z

Það er gaman að segja frá því að ég tók bensín í fyrst sinn í gær. Við Elísabet, Berglind og Dagný vorum seinar, að venju, á leið í bíó. Það þurfti bensín á bílinn og við rúlluðum inn á bensínstöðina Shell í Hafnarfirði, eftir miklar rökræður um hver væri ódýrust og keyrslu fram og tilbaka. Við gáfumst upp á rökræðum og skelltum okkur á Shell. Það tók töluverðan tíma til að komast réttilega að hvoru megin bensínopið var og eftir nokkrar snúninga og bakk tókst okkur að planta okkur á réttan stað. Elísabet var sú eina sem tekið hafði bensín áður en við fórum allar út úr bílnum og athuguðum málið. Hjálpuðumst meira segja að þar sem Berglind hélt á lokinu en ég sprautaði bensíns og Dagný fylgdist með mælinum. Þetta tókst með prýði en þegar Elísabet ætlaði að fara borga hló konan rækilega og spurði hvort þetta væri nú í fyrsta skipti sem við tókum bensín því allar fórum við út úr bílnum spenntar og ákeðnar þegar við tókum bensín...

Smá viðbót við söguna, við fórum s.s. á Sin City (schnilld) og eins hressar og við vorum kl hálf 2 á sunnudagskvöldi ákváðum við að taka einn Laugara. Aldrei hef ég séð Laugaveginn svona tómann en við vorum nú ekki einar um að vera hressar á Laugaveginum því annar krúsari var fyrir framan okkur og svo hálfa leiðina niður fylgdi eftir löggubíll... yesss

Í dag var aftur komið að því að taka bensín. Við Berglind og Brynjar áttum pantað viðtal hjá Gunnar í Krossinum og Guðrúnu Ásmundsdóttir fyrir stuttmyndina sem við erum að vinna að í vinnunni. Eftir mikið bílavesen fengum við bíl Margrétar Gauju og héldum af stað á Essó með bensínkort úr Vinnuskólanum. Það tók nokkra hringi hjá okkur að komast loks að lausu plássi, en var það þjónustupláss. Þá kom strákur nokkur og spurði hvað við vildum mikið og ætlaði svo að gefa okkur bensín eins og gengur og gerist. Það rann skyndilega upp fyrir okkur að við kunnum ekki að opna lokið?! Við leituðum og leituðum, strákurinn meir að segja líka, þar til við hringdum í Möggu. Já,já - það reddaðist en það tók daggóða vandræðilega stund.

Svo var það þegar liðið var á daginn að bensínið var orðið aðeins oflítið og við þurftum að bæta svo lítið á hann. Aftur fórum við á Essó góðu og þá kunnu við sko aldeilis að opna lokið, en fyrst þetta var sama Essó-stöðin og fyrir nokkrum klukkustundum vonuðum við heitt að enginn þekkti okkur aftur. Sem betur fer kom annar strákur og eftir smá vesen með þetta blessaða lok tókst það. Allt var klappað og klárt þegar allt í einu vildi lykillinn ekki passa? Við reyndum og reyndum, gerðum allt sem við gátum. Þarna voru við, þrír hjálplausir litlir unglingar sem virtust ekki kunna neitt og gátu ekki fengið lykilinn til að passa. Eftir langa vandræðilega bið og skrítin augnskot smellti hann allt í einu í gatið og við gátum rúllað af stað.

Gólfið?

2005-07-12T21:29:00.001Z

Hinir langþráðu tónleikar, Antony and the Johnsson voru í gærkvöldi. Áður en ég fór á tónleika þessa hafði ég ekki heyrt meir í honum nema aðeins hjá vinum mínum sem áttu diskinn og í bíl Almars á leiðina á tónleikana, en það er líka oft svo spennandi því þá upplifir maður svo margt nýtt ef þú þekkir bara aðeins til ...
Við mættum á staðinn og kíkti ég örstutt á kaffihús með Ösp, Villa, Elí og Berglindi. Síðan var haldið á tónleikana. Stemningin var mjög kammó. Það var þó nokkur fjöldi sem sat á gólfinu í fínasta chilli og bættumst við í hópinn, enda var það afar hentugt og þægilegt. Upphitunarhljómsveitin var fín, róleg og hugljúf tónlist - ég náði ekki nafninu alveg, held að það hafi verið Hudson Lane, eitthvað í þá áttina.. leiðréttið mig endilega.
Stuttu eftir að upphitunarhljómsveitin var búin stóðu allir upp. Hinir óþolimóðu og spenntu gestirnir klöppuðu hann upp. Fyrst kom hljómsveitin og gítaristinn tók frábært rólegt sóló.
Svo... kom Antony. Hann var með svarta hárkollu, sýndist mér, og í prjónaðri peysu - hann var svo kvenlega karlmannlegur en samt svo sætur á undarlegan hátt. Þegar hann byrjaði að syngja fékk ég gæsahúð. Diskurinn er æðislegur en hann jafnast svo alls ekki við hann LIVE. Ónei. Antony hefur alveg einstaka rödd, og spilaði hann píanó undir. Hann var svo einlægur og fyndinn og heillaði salinn upp úr skónum.
Eftir tónleikana leið mér furðulega. Átti ég að gráta eða hlægja, var ég hress eða þreytt, var ég leið eða ánægð? Mér leið samt vel, en í senn fylltist söknuð að fá ekki að heyra meira. Ótrúlegt hvað þetta getur haft áhrif á mann. Maður ruglast algjörlega í ríminu. Þetta voru án efa einir þeir bestu tónleikar sem ég hef farið á...

Í vinnunni í dag var einskonar flokkstjóradagur. Þá eiga flokkstjórarnir að gera eitthvað skemmtilegt með krökkunum sínum á venjulegum vinnudegi. Þær Margrét og Ragnheiður höfðu planað óvissuferð með okkur. Við mættum í morgun með 3000 kall og beið okkur glæstur morgunmatur. Bakarísmatur, jógúrt og djús. Um 9 leytið mætti kona og Margét kallaði á okkur að núna ætluðum við að læra Afró-dans. Fyrst héldum við að henni væri ekki alvara, en hún útskýrði að konan væri frá Kramhúsinu og ætlaði að kenna okkur dansa. Það var æðislegt, við slepptum okkur alveg og dönsuðum í takt við indíanátónlistina og trommutaktin sem glumdi úr græjunum. Gaman, gaman. Eftir það var haldið í bílana og við keyrt til Stokkseyrar. Maður hugsar með sjálfum sér,
Hmm... Stokkseyri??
Jáhá, okkur var skellt í Kajak. Við fengum nesti og svo var hoppað í vatnsgalla einhvern og okkur rétt ár og bent upp eftir brekku þar sem kajakarnir biðu okkar. Þetta var brjálað! Við 11 manns í Kajökum ýmist á móti vindi eður ei. Fórum leiðir milli hárra grasa og það var auðvelt að ímynda sér að maður væri staddur í einhverju eins og Jurassic Park! Mikið buslað og róað, svo komu Stenni og Ebbi og reyndu að velta bátnum mínum, þeim tókst það tvisvar en alltaf dró ég niður með mér og kaffærði Stenna meira að segja! Hey, hey! Eftir Kajak var haldið í sund, sem var eins gott því við vorum orðin svo rennandi blaut. Beint í heitapott og rennibraut. Lokaliðurinn í dagskránni átti að vera Humarhúsið en þegar komið var að húsinu kom í ljós að Berglind Sunna er með bráðaofnæmi fyrir skelfiski og mátti helst ekki vera inn í húsinu, hvað þá borða humar. Ég var nú ágætlega þakklát því og buðumst við stelpur sem þótti humar ekkert lostæti að fylgja henni í sjoppuna og fá okkur hamborgara. Þar var borðað og borðað og borðað. En síðan eftir hamborgaraát, nammiát, ís-erí og tal var haldið á heimleið.
Ég kom heim með blaut föt í poka og sá það að ég þurfti að drífa mig á æfingu. Ég settist í stigann og ætlaði að reyna ná í stelpurnar mínar en allt í einu varð ég svo þreytt að ég lagðist á gólfið hjá stiganum og... sofnaði!?! Já, flott Ragnheiður - þú sofnaðir á gólfinu! En þessi 10 mín svefn gerði mér gott og ég var hin hressasta þegar ég vaknaði þó svo að ég hafði misst af strætó.
Já, þetta var góður dagur.

Can't touch this ...

2005-07-06T16:48:00.000Z

Hið ótrúlega hefur loks gerst...
Þið trúið þessu aldrei...
Þetta kemur ykkur í opna skjöldu...
Fyrr hefðu þið hugsað ykkur fljúgandi svín og marmeladi sem hreinsilögur...

Já, hún Ragnheiður Harpa Leifsdóttir hefur náð bílprófi!

Ég fékk tvær alveg einstakar villur. Sú fyrsta var sú að ég gaf víst stefnuljós aðeins of seint, en sú síðri var að ég gaf EKKI stefnuljós þegar ég var að bakka í stæði... spes - ég vissi ekki að það ætti að gjöra það. Svo var reyndar ein önnur stefnuljósavilla, þá kvað prófdómari að ég hafði ekki gefið stefnuljósi á stað sem ég man alveg einstaklega vel eftir að hafa gefið stefnuljós og eftir smá rökræður þá fékk ég þá villu felda niður... híhíhí

Ég játa að ég var orðin doldið stressuð fyrir þetta en prófdómarinn var ágætiskall og við röbbuðum töluvert saman. Já, prófdómarar eru kannski ekki alslæmir, kannski bara smá.

Hróaskelda?

2005-07-03T20:50:00.000Z

Ég sit hér núna við tölvuna og klukkan er 21:10.
Úti er rigning og skýjað.
Mér leiðist.
Ég sit hér við tölvuna og les blogg hjá vinkonum mínum sem eru út í Hróaskeldu.
Er ég á Hróaskeldu?
... Nei.
Er æðislegt hjá þeim?
... Já.
Hafa þær séð nokkrar af mínum yndlings hljómsveitum?
... Já.
Er ég á Hróaskeldu?
... Nei.

Stefnan verður samt að haldast jákvæð og því hugsa ég, fyrst að tíminn flýgur svo gjarnan þá hlýtur tíminn að fljúga með mig Hróaskeldu á næsta ári.
Og í rauninni er ég ekkert leið, ég samgleðst þeim eiginlega. Ég hef fullt til að hlakka til og ef ég nenni að standa í því, fullt að gera.
Ég gæti glaðst yfir því að :

Það eru 8 dagar í Antony
Það er kannski 2 mánuðir í London baby
60's afmæli í Prag gæti verið á næsta leiti
Ég á góða vini og ágætis fjölskyldu
Rakel kom heim og gaf mér flotta grímu

Já, já - Lífið er ekkert svo vonlaust ef litið er á heildina ... og í rauninni er lífið frábært. Því skulum við öll kaupa okkar ís og fara dansa, þó það sé rigning - why not?

Ég var líka að velta því fyrir mér kæra fólk, hvert ætliði (ef þið eruð búin að hugsa svo langt) um Verslunarmannahelgi?

Yes

2005-06-28T16:38:00.000Z

Ég var í útileigu brúðkaupi um helgina. Ebbi sagði brandara og mig minnir að hann sé svona...

Ebbi: Hey, hver er munurinn á lest og kennara?
Ragnheiður: Hver?
Ebbi: Kennari segir - Hentu tyggjóinu en lestin segir - Chew Chew

Hehe. Já, þetta er hann Ebbi sem ég er að vinna með í sumar. Hann er frábær drengur.

En já, ég fór í útileigu um helgina og þegar við lögðum af stað úr RVK var hellidemba, auk þess var þoka en faðir minn, sem var einmitt í veiðiferð, hafði sagt að það ætti að rætast úr veðrinu. Við ákváðum þá að treysta á veðurfræðingana og gervihnettina, og kannski smá heppni.
Mætt var á svæðið og heppnin var fólgin í því að það var enginn vindur en rigningin var plentí.
Við tjölduðum og komum okkur fyrir en skriðum svo inn í tjald telpnanna sem höfðu verið svo vaskar að tjalda daginn áður en höfðu ekki litið út fyrir tjaldið allan daginn. Þetta var samt góð ferð, brúðkaupsmaturinn var góður og skemmtiatriðin flott. Svo spúðum við krakkarnir fyrir hana Margréti okkar og dönsuðum við lokalögin.
Það skiptir ekki máli hvernig viðrar svo lengi sem það er kósí í tjaldinu, og það var mjög kósí. Tónlist í botni og brandarar og sögur á þúsund. Svo daginn eftir rættist úr spám veðurfræðingana og gervihnattarmælingum ... rigningin fór. Og um kaffileytið lágum við í sólbaði og fórum svo heim.

Jafningjafræðslan fór til listahópsins í dag. Oh, ég sakna svo að vera í listahópnum stundum. Það gekk frábærlega og í lokin fórum við í hrós-hring. Þetta hljómar kannski asnalega en hrós-hringur en snillddd. Ég elska hrós-hring.

Ég ætla líka að segja ykkur frá einu æðislegu! Ösp og Elísabet komu heim frá Mexico og færðu mér Beef Jerkey!! Vitiði hvað Beef Jerkey er? Ég elska Beef Jerkey. Ég þori eiginlega varla að segja ykkur, sem ekki vita hvað það er, hvað Beef Jerkey er því fyrri reynsla gefur til kynna ógeðisvipi og þykjustu uppköst... Ég vil ekki vera valdurinn að ógleði eða ógeðisgrettum og grín að minni hálfu. Því segi ég, komið í heimsókn og þið megið smakka! ;)

Víkingar með prins-póló

2005-06-19T18:30:00.000Z

Það er einskonar staðfesting á sumrinu þegar víkingar fara sjást á götum hér í Hafnarfirði.
Víkingar að tala í gsm-síma, víkingar að reykja sígarettur, víking að kaupa lottó-miða.
Já, fólk - Sumarið er komið...

Ég eyddi mestum hluta af Þjóðhátíðardeginum okkar að passa hoppukastala. Ég var að vinna í gæslunni á Víðistaðatúni og við í Jafningjafræðslunni voru öll í búningum. Ég var hippi í stórri hippaskyrtu með bleik-john-lennon-gleraugu. Dagurinn fór að miklum hluta svona fram:
Æstir krakkar hlaupa að hoppukastalanum
Ég segi krökkunum að mynda röð
Ég bíð í tvær mínútur og kalla á krakkana út úr kastalanum
Ég tel fimm krakka sem mega fara inn í kastalann
og sagan endurtekur sig.

Þetta var samt skemmtilegur dagur, þó mér fannst ég vera algjör gribba af og til. Veðrið var samt mjög gott, félagskapurinn var frábær og sumir krakkar voru algjört krútt. Um kveldið var haldið til strákana í íþróttaráðinu okkar en ég stoppaði stutt þar sem þeir ætluðu að grilla og ég var ekki með neinn grillmat. Þá rölti ég bara niðrí bæ. Mér finnst alveg fáranlegt hvað dagskráin var léleg og hversu snemma hún hætti. En engu að síður var ótrúlega gaman að hitta mannskapinn. Stundum er skemmtilegt hversu lítið Ísland er.

Ég fór til Þingvalla í dag til að halda upp á það að 90 ár eru síðan konur fengu kosningarétt. Það er svo gaman að fara til Þingvalla. Tónlistadagskráin og skemmtiatriðin voru skítt þannig við Dagný, Berglind og Hrund löbbuðum bara um. Við fórum að Flosagjá (held að staðurinn heitir það) og óskuðum okkur með því að kasta pening. Fórum að Valhöll og átum eins og svín og örkuðum um allt. Þetta var mjög gaman og í kvöld verður haldið leikhús á einleikinn hennar Eddu.

2005-06-14T22:26:00.000Z

Ég upplifði frábæran dag í dag og ég verð að segja ykkur frá honum!

Í morgun fórum við jafningjafræðsluhópurinn í strætó niður í Alþjóðahús. Öll vorum við í okkar svörtu jafningjafræðslupeysum og vorum ansi skemmtilega nördaleg að sjá. En ég segi eins og ég hef alltaf sagt; Það er töff að vera nörd!

Við fórum niður í Alþjóðahús og þar tók útlensk kona á móti okkar. Hennar verkefni var að fræða okkur um staðalímyndir, fordóma og önnur trúarbrögð o.s.frv. en umræðan fór líka á annan áhugaverðan veg. Þessi kona var múslími og hún fór að fræða okkur um múslímska trú. Mér fannst það alveg ótrúlega áhugavert þar sem maður hefur heyrt svo margt neikvætt og slæmt í sambandi við hana. Hún útskýrði fyrir okkar að ástæða þess að að konur ættu að hylja líkama sinn og hár var ekki útaf einhverri kúgun heldur vegna þess að í trúnni þeirra er talið að maðurinn eigi að verða ástfanginn af konunni fyrir persónaleik sinn en ekki líkama. Mér fannst þetta mjög merkilegt og hún sagði að hvergi í kórananum kæmi fram að konur ættu að hylja andlit sitt. Konur máttu verða hvað sem væri en eini hængurinn var að hún þurfti alltaf að hafa karlmann til að annast hana, það mátti vera faðir hennar, bróðir hennar - eða maður hennar. Það þurfti bara að vera karlmaður. Hún útskýrði fyrir okkur hvernig hefðir og trú blandast stundum saman, og stundum er það á verra veg. Jú, til er kúgun og karlaveldið þar er mikið en konur hafa samt rétt og lifa oftast góðu, þó öðruvísi lífi.

Þar stóð hún, þessi múslímska kona og fræddi okkur um eitthvað sem við komumst að að við vissum svo ótrúlega lítið um. Hún hafði líka merka sögu að segja. Í múslímskri trú mega konur skilja við eiginmenn sína en það tekur langan tíma, dómsmál - vesen - peningar - barnaforræði. Það gæti tekið upp í mörg ár og konur sem skilja við eiginmenn sína eru álitnar vitlausar og asnalega, þær þurfa að face-a ýmsum fordómum hjá eigin þjóð. En já, þessi kona heitir Amal og mig minni að hún hafi sagt að hún hafi fæðst í Jerúsalem. Hún gekk í skóla vel og lengi og giftist svo. Eftir margra ára giftingu var hún mjög óánægð og vildi fá að skilja við manninn sinn. Hann neitaði og því var hún í miklum vandræðum. Hún átti 5 börn með honum og ef hún skildi við hann væru miklar líkur að hún missti þau öll. Hún ákvað því að fara til bróður síns á Íslandi. Hún laug að manni sínum að hún væri að fara heimsækja systur sína og flaug með börnin sín 5 til Íslands árið 1995. Hún fór með börnin sín fimm inn í nýja framandi menningu. Hún vissi að hún mætti ekki snúa við því þá yrði hún drepin. Lífið gekk vel á Íslandi og fjölskylda hennar heima var sátt við hvernig málum var háttað. En svo þegar hún fór að vera með íslenskum manni varð fjölskyldan brjáluð og rifu sambandið við hana.

Þarna stóð hún, þessa kona sem hafði gengið í gegnum svo margt og sagði okkur þetta ósköp hversdagslega. Hún sagði að það væri um 50% kvenna í landi hennar sem gengi með svona höfuðfat og í þessari múnderingu. Fyndið hvað maður er búin að ímynda sér hvernig lífið þarna sé. Ég hef fengið flestar mínar hugmyndir í gegnum fjölmiðla og staðlaðar hugmyndir um múslíma. Þegar maður heyrir múslími dettur manni oft fyrst í hug : hryðjuverkamenn, kvennakúgun, blæjur fyrir andliti, rangtúlkuð trú og eitthvað í þá áttina.
En þetta er svo miklu meira, ég ætla nú ekki að blogga óendanlega um þetta þó svo að mig langi til þess því þetta er bara ofurlítið brot af því sem við fengum að læra í dag. Ég get sagt ykkur svo miklu miklu meira, en það er auðvitað ykkar að koma bara og spyrja.

Miklar pælingar vöknuðu hjá okkur. Tökum sem dæmi þessa konu sem ég var að skrifa um. Pælið í því að vera búin að ganga í gegnum allt þetta og þurfa svo að face-a einhverjum rasistafordómum á Íslandi?!? Fólk sem segir við hana að drullast aftur heim, hætta stela vinnu okkar og lítur á hana sem óæðri. Ohh, ég verð svo reið!

Ég hef ekki fræðst svona mikið á einum degi alla mína ævi held ég. Þessi dagur var samt þvílík snilld. Veðrið var yndislegt og um leið og ég labbaði út kl 9 í morgun gat ég ekki annað en brosið, það var bara eins og maður væri komin til útlanda.
Sumarið er komið. Ójá!
Í dag fékk ég borgað í 12 tíma fyrir að fræðast um merkileg mál, borða hálfa 16 tommu pízzu, liggja afvelta á Austurvöllum, labba tvisvar sinnum upp og niður Laugaveginn, fara í leiki, fara í bíó og fara í strætó. Þetta var góður dagur...

Ég finn það á mér að þetta verði gott sumar!

Anthony and the Johnsons er málið!

2005-06-10T15:51:00.000Z

Mér finnst ég hafa einstakan hæfileika. Ég er ótrúlega góð í að eyða peningum sem ég á ekki. Ég keypti mér ipod fyrir pening sem ég á ekki að eyða, ég keypti mér kjól fyrir skiptinema-peninga og núna áðan keypti ég mér tónleikamiða á Anthony and the Johnsson fyrir pening Berglindar. Allt þetta á seinustu tveim vikum, svo ekki sé tekið tillit til spólukvöld, bíóferða og óteljandi fleira...
Ég nota þennan hæfileika minn óspart, svo ef einhvern tímann að þið skylduð vanta hjálp við svona mál, þá er bara að hringja í mig og ég skal hjálpa til.
Ég vil vekja áhuga á einu máli. Hvað kom fyrir þessa gömlu flottu tónleikamiða? Ég man eftir mínum fyrstu stórtónleikum (Muse). Þar fékk ég mjög flottan tónleikamiða, og ég á hann enn. Damein Rice miðarnir voru ekkert síðri, og Lou Reed og Pixies voru alls ekki slæmir. En tónlistarmiðamenning hefur hrapað harkalega í sumar. Hafið þið séð Franz Ferninard miðanna? Robert Plant miðarnir voru ekkert spes neitt og Anthony and the Johnsson miðinn var ekki að gera sig. Mér finnst þeir líkjast helst bíómiðum eða lestarmiðum. Auðvitað set ég alls ekki út á tónlistina og tónleikana sjálfa en það er samt mjög gaman að eiga skemmtilegan og flottan minjagrip eins og flottan tónleikamiða.
Ég sá mann í dag í fjólubláum og bláum buxum, í gyltum íþróttajakka með sítt hrokkið svart/grátt hár og skallablett. Þá fór ég að hugsa, eins og ljótt og mér finnst að hafa sítt hár og vera með skallablett, pælið samt í þessu. Að vera búinn að safna hári í mörg mörg ár og svo fá allt í einu skallablett og þurfa að raka það af. Það er ansi leiðinlegt, þó svo að leiðinlegra held ég sé að vera með sítt hár og skallablett. En auðvitað hefur hver sinn stíl, sínar hugmyndir um smekk og sitt lífsviðhorf. Þess vegna ætla ég ekki að setja út á síðhærða menn með skallabletti í fjólubláum buxum, nema kannski í laumi og þegar enginn sér.

2005-06-09T19:44:00.000Z

Það var mikið að internetið fór að virka aftur, ég afsaka bloggleysið en kennið ekki mér um heldur má ásaka internet-djöfulinn sem áreitir saklaust internet til að spilla fyrir saklausu fólki ...

Vinnan er hafin og þetta er mest snilld. Ég elska vinnuna mína.
Fyrir þá sem ekki vita er sumavinnan mín Jafningjafræðsla hjá bænum. Þar ætlum við að taka á kynþáttfordómum og fræða krakka og unglinga um það, og fræðast sjálf ... Þetta hljómar kannski ekki neitt rosalega spennandi, en það er það! Seinustu 3 daga höfum við verið í einskonar fræðslu, ýmist fræðslu um fordóma, Morfís-keppni og sprell. Í dag kom til okkar Aggi leikari, sá sem leikstýrði Reykjarvíkurnóttum, og var hann að kenna okkur allskyns leiki, framsögn, túlkun og leiklist bara. Þetta var frábær dagur, og ég lærði helling. Hópurinn er líka alveg einstakur og flokkstjórarnir líka. Mér finnst líka að hluti af þessu sem gerir þetta svo gaman er að við ætlum að reyna láta eitthvað gott af okkur leiða, sem ég vona að við gerum...

Einhvern veginn er ég alveg tóm eins og er, mér dettur ekkert sérstakt í hug sem ég ætti að blogga um, en ætla engu að síður að blogga. Þið fáið vonandi betra blogg næst, en þetta dugar í bili.

Helstu atburðir dagsins eru þessir:

Íris María (litla systir) prjónaði bleika peysu á kanínuna
Ég fór í vinnuna
Ég dó dramatískum dauða taldandi kínversku
Ég og Berglind tókum góðan sprett frá gamla bókasafni niðrí fjörð og náðum strætó með kraftaverki
Benevetun er komið loks út
Ég hló mikið að myndasögum Jóns
Oh Brother Where are Thou verður aldrei þreytt
Brauð með pestó er gott
Ösp og Elísabet eru nú lentar í Mexico
Peyskuklædda kanínan stökk upp í glugga
Og svo tónleikar í kvöld...

Munkurinn, nunnan og krakkarnir

2005-05-31T21:28:00.000Z

Ég sá mjög fyndna sjón um daginn. Hún átti sér stað þegar ég var að labba heim, en til viðbótarútskýringar fyrir atburðinn sem ég varð vitni af verð ég að segja ykkur örlítið frá hvernig málum er háttað hér í bæ.

Í Hafnarfirði eru tvö klaustur. Eitt er nunnuklaustur og hitt er munkaklaustur. Ég fór einu sinni í heimsókn í þetta nunnuklaustur en það er önnur mjög skemmtileg og forvitnaleg saga sem ekki verður sögð hér. Í nunnuklaustrinu búa nunnur, um 10-15 talsins en í munkaklaustrinu býr einugis einn múnkur. Allt þetta fólk er útlenskt sem koma til Íslands til að sinna góðgerðarstarfsemi ásamt örugglega mörgu öðru. Ég hef aldrei séð þennan múnk og hef oft ímyndað mér hvernig líf hans væri. Hann býr einn í þessu tignarlegu klaustri, klaustur sem ég hef aldrei séð mannsálu ganga inn í ... má hann fara út, spyr ég mig, má hann hitta fólk? Ætli hann sé lifandi, hvernig veit fólk að hann búi þarna? Hvar er hann? Hvað borðar hann? Hvaðan er hann? Er hann til?

Þá snúum við okkur aftur að sögunni minni. Eins og ég sagði var ég að labba heim um daginn og varð vitni að forvitnalegri sjón. Það stóð munkurinn í fullum skrúðum, þe í síðum svörtum kirtli með viðeigandi höfuðfat og nunna sem stóð einnig í sínum bláum kirtli, einnig með viðeigandi höfuðfat. Umhverfis þau voru krakkar í fótbolta og bíðið við, voru þau að spila fótbolta! Þetta var frábært, litlu hressu krakkarnir með munkinn í liði gáfu á munkinn en útaf síða kirtli sínum var frekar erfitt fyrir hann að sparka, en hann sparkaði engu að síður og var þetta eitt fyndnasta spark sem ég hef á ævinni séð. Hann datt næstum en naði rétt svo að banda sig áfram í loftinu og náði jafnvægi. Nunnan stóð hins vegar stolt og fyrirskipaði krökkunum á einhverju óskiljanlegu tungumáli meðan hún eltist við boltann. En öll voru þau glöð og ánægð, krakkarnir, munkurinn og nunnan - og skemmtu sér konunglega.

Nú hef ég sönnun að það búi virkilega munkur í munkaklaustrinu og get sannað það því ég hef séð hann með berum augum!

2005-05-29T20:05:00.000Z

Síðustu daga hef ég verið að upplifa okkar Ísland sem túristi. Við fengum heimsókn frá Ameríku, gamlir og góðir kunningjar í fríi. Það var alveg frábært að sjá þetta fólk aftur og ég fékk svona smá sting af "heimþrá" eða þannig ... En já, þar sem þau voru bara í 4 daga þurftum við að túristast sem mest með þau á sem minnstum tíma. Að vísu fór ég ekki með þegar farið var á Gullfoss og Geysi, og Þingvellir. En daginn eftir fórum við til Reykjavíkur í þvílíkri blíðu, þar var stoppað hjá Hallgrímskirkju og teknar myndir, niðri við Austurvöll, Dómkirkjuna, Bæjarinsbestu -og bara allt sem hægt var að sjá og það var alveg ótrúlega fyndið. Maður skoðar ekki oft bæinn sinn sem túristi og reyndar getur það verið frekar gaman ...
Í dag var farið í Bláa Lónið með þau og það þótti þeim alveg einstakt. Mér finnst svo gaman hvað túristar velta sér upp úr hlutum sem okkur þykir svo sjálfsagt. Landslagið er alveg einstakt, finnst þeim og þau velta sér upp úr litunum á húsunum. Þeim finnst tungumálið fyndið og fötin okkar skemmtileg. Það er mjög gaman að horfa upp á þá og maður smitast dáldið sjálfur á þeim.

Ég var að uppgvöta nýjan tónlistarmann, eða reyndar konu. Ég var heldur kannski ekki beint að uppgvöta hana beint, þar sem hún er víða þekkt og hefur sungið mjög lengi. Hún hét Nina Simone, en hún lést 2003. Ég setti svolítið af lögum með henni, sem pabbi var með í tölvunni, í ipodann og heillaðist strax og ég heyrði fyrsta lag, það er eitthvað við röddina hennar sem er alveg einstakt. Þessi kona var heldur ekki bara söngvari og ég goolaði hana og fann þetta :

February 21, 1933 - April 21, 2003
Singer - Pianist - Arranger - Composer
Honorary Doctor in Music and Humanities
High Priestess of Soul
Queen of African Rooted Classical Music

Ég bendi ykkur á hana hér með og bið ykkur um að kynna ykkur fyrir henni ef þið hafið ekki þegar gert það.
Svo er annað mál á dagskrá. Anthony and the Johnssons. Við stelpurnar keyptum diskinn handa henni Ösp í afmælisgjöf. Hann er mjög spes en alveg frábær. Eru tónleikarnir málið?

Forever Young

2005-05-24T20:11:00.000Z

Fátt er skemmtilegra en að vera úti á Hvaleyravatni á æfingu í sól og hita. Þannig hafa æfingar verið seinustu tvo daga, og hefur það verið frábært. Maður verður bara svo glaður ef það er skemmtilegt og getur ekki annað gert en brosað og hlegið og legið svo í teygjum í sólbaði. Já, það er fínt að æfa fótbolta að sumri til. Svo er líka gaman þegar heitt er og meistaraflokkur karla er á æfingu ;)

Í dag var algjörlega seinasti skóladagur. Einkunna-afhending. Ég er þokkalega sátt með frammistöðu mína en ég hef verið með hnút í maganum útaf af þýsku og stærðfræði því ég náði ekki að klára bæði prófin, og gekk ekkert svo æðislega - en viti menn, mín fékk 7 í báðum. Einkunninn sem ég er nú stoltust með er einkunn úr heimspeki. Ég botna ennþá ekki í hvernig ég fór að því, því flest svörin mín voru meira og minna rugl eftir minni en ég fékk 9 í áfanganum . Ekkert fall og ég er sátt... nú tekur sumarið við og næsta ár gengur í garð. En þá verður stór breyting á, hún Ragnheiður Harpa verður annars árs nemandi en busalingur ei meir ...

Bob Dylan á afmæli í dag og er kallinn orðin 64 ára. Mín æðsta ósk í augnablikinu er að fá að sjá þennan snilling á tónleikum. Það er leiðinlegt að segja en ég efast um að hann verði mikið að tónleikast mikið í komandi framtíð, en hver veit - ég vona að hann haldi nú í heilsuna og sprækleikann og komi einhvern tímann bráðum til Íslands, ég veit - svoldið fjarstætt, but a girl can dream ...
Af þessu tilefni mun lag dagsins vera : Forever Young - B.D.

Sól, sól skín á mig...

2005-05-22T17:44:00.000Z

Ég skil þetta ekki? Hvað er að mér? Klukkan er nú að verða sex og dagurinn er á enda ... Ég hafði það verkefni fyrir daginn í dag að læra undir bílprófið sem ég er ekki enn búinn að taka en mér tókst að finna mér ALLT til að gera annað en læra. Ég fór í sund í dag, aðstoðaði við þrif, spilaði á píanóið, tók til í herberginu mínu, raðaði bókunum, lék við kanínuna, las einhverja lélega bók, horfði á tónlistarmyndbönd... you name it! Allt nema læra, og núna er ég að blogga um að læra ekki, og þar með blogga en ekki læra - það er ansi aumingjalegt!

Snúum okkur samt að skemmtilegri efnum en svo. Það er mynd í háskólabíó sem mig dauðlangar að sjá, en svo virðist sem allir séu búnir að sjá hana... og þar af leiðandi vill enginn koma með mér að sjá hana aftur, ég er að íhuga að fara ein í bíó - en það hef ég aldrei gert áður, og er örugglega spes upplifun. Myndin heitir Motorcycle Diaries, en ef þið hafið áhuga á að sjá þessa mynd aftur, eða í fyrsta skipti, látið mig vita - því eins og ég sagði áður þá langar mig svo á hana...

Það er ótrúlegt hversu mikil útþrá blossar alltaf upp í manni svona í byrjun sumars. Flestir Íslendingar eru mjög góðir í að svala henni og flykkjast til útlanda. Það er eitthvað við að búa á eyju sem veldur því að maður verður að komast burt. Burt til sólarlanda, til framandi landa, eða bara burt... Ég vildi að ég væri að fara burt, en mig langar ekkert spes til svona staðlaðra túrista sólarlanda. Mér finnst vera orðið vel heitt hér á klakanum, og svona túristastaðir heilla mig ekkert. Mig langar til Englands, eða Danmörku, eða jú mig langar eiginlega mest til Ítalíu, eða Feneyja, til Frakklands, eða Perú ... En Ragnheiður Harpa er samt ekki að fara neitt í sumar. Ónei, hún er ekki að fara til Englands eða Danmörku, hvorki Ítalíu né til Feneyja, ekki til Frakklands eða Perú. Og því auglýsi ég hér með ferðatösku sem er svona 1,63 á hæð og myndi rúma mig vel, þá getið þið öll tekið mig með til útlanda þegar þið farið!

The Guesthouse

2005-05-22T17:01:00.000Z

Á föstudaginn var fór ég á listasýningu hjá Ragnari, hún var afskaplega flott og ég mæli með því ef þið skylduð vera á vappi undir Eyjafjöllum að kíkja á hana, bara ef þið skylduð eiga leið hjá. Húsið fer nú varla fram hjá ykkur en þar sem ég kann ekki alveg að setja inn myndir á þetta enn þá skulið þið kíkja á síðuna hans! Þið getið, ef áhugasöm, fræðst meir um þetta á www.this.is/rassi - Verkið undir Eyjafjöllum nefnist The Guesthouse ...

Eurovision ...!

2005-05-20T15:12:00.000Z

Ég var ekki nógu sátt með Eurovision úrslitin í gærkvöldi, verð ég fúslega að viðurkenna. Og ég er væntanlega ekki ein um það, þar sem þjóðarstolt Íslendinga veldur því að Íslendingar geti ekki hugsað sér annan valmöguleika en að Ísland vinni, eða lendi allavega mjög hátt... eða svona ...
Mér finnst Eurovision ekki vera söngvakeppni lengur, eða kannski var hún það aldrei bara. Þetta er orðið svo mikið pólítík og þjóðarstolt hjá löndum og keppendum. Auðvitað kjósa margar þjóðir nágranna þjóðir sínar, og gæti það farið mjög eftir vinsældum hverrar þjóðar. Eins og t.d. búa margir Íslendingar í Danmörku og þess vegna fáum við alltaf einhver stig frá Danmörku, en um svona lagað er örugglega mjög mikið í þessum mið-evrópulöndum... Ég veit ekki, þetta eru bara pælingar. Því mikið af þessum löndum sem komust áfram áttu það svo sannarlega ekki skilið. Nokkur voru fölsk inn á milli, léleg lög og æ það voru mörg önnur sem mér fannst það frekar eiga skilið. Ég held samt algjörlega með Noreg og svokallaða glamúrrokktónlistinni þeirra, ég vona að þeir vinni Eurovision! En ég var afskaplega stolt af Selmu og stelpunum og mér fannst þær standa sig með prýði. Þetta var líka með betri lögum, fannst mér, sem hefur farið í Eurovision og þetta var alveg þokkalegt atriði, þó búningur hennar Selmu kom svo lítið á óvart.
Íslendingar eiga það til að senda mjög fyndna búninga í Eurovision ...
Nú velti ég vöngum yfir því hvað gera skuli á laugardaginn, ég hugsa að maður verði nú samt að horfa á þetta - for old times sake... en leiðinlegt að við höfum ekki landið okkar til að hvetja áfram. Ég hugsa að ég verði að halda með Noregi í staðinn...

loksins ...

2005-05-17T21:55:00.000Z

Þá er komið að því...
Skólalokum, eða réttara sagt prófalok ...
er það ekki yndisleg tilfinning? ...
Já, það finnst mér ...

Nú fer sólin að skína meira og fuglarnir taka að syngja hærra. Blómin fara að blómsta og kanínurnar fara að hoppa. Skítugir sokka fara að hanga á snúrum og krakkarnir í ungingavinnunni fara að slá gras. Flugurnar koma og hanga yfir læknum, þangað sem ég fer ekki. Fótbolti verður spilaður, í sundi verður keppt við gamla fólkið. Í sólbaði með teppi og ekki teppi verður farið. Í göngu upp á Keili, í bláa lónið með kínverjunum, í jöklagöngu, í snúsnú, í veiðar, í söng, í skemmtun, í djamm, í stuttermabol, í pils, í skó en ekki strætó. Með vinum, án vina, með dýrum, án dýra. Í sveit þar sem má hittar geit. Símarnir fara að hringja og dúfurnar fara að skíta ...

Sumar í hnotuskurn ...

Fisharmans's woman = frábært

2005-05-15T21:52:00.000Z

Ég þoli ekki að vera orðin 17 ára og vera ekki komin með bílpróf! Mér finnst alltaf jafn leiðinlegt þegar ég ákveð að "gleyma" skiltinu sem stendur á æfingaakstur og pabbi hristir hausinn og bendir mér að ég hafi gleymt því.. Ohh ég hata þetta, en það styttist í þetta. Ég stefni að því að vera allavega búin að taka skriflega fyrir mánaðarmót og hver veit nema það takist. Ef að það gerist að ég sé nú ekki búin að taka skriflega fyrir mánaðarmót má hver manneskja sem les þetta berja mig í hausinn með kökuspaða. Þetta er ekkert grín, MIG langar í bílpróf. Ég veit samt að forelrarnir eru ekkert mjög spenntir fyrir því þegar sá dýrlegi tími kemur. Þau vilja ekki að ég keyri bílinn, nema kannski svona ... 2 ár ári, eða eitthvað. Ég hugsa samt að þetta reddist, allavega þar til þau gera sér grein fyrir hversu brilljant ökumaður ég er - því hún Elísabet Ögn (16 ára, bílprófslaus sæta stelpa) á bíl, og hún vill endilega fá einhver til að keyra hann ... held ég :)
Ég fór á mikinn menningarviðburð í gær. Viðburð sem tengist hinni miklu listahátíð sem er að ganga yfir landið. Þar var að sjá forestann, Megas og mörg önnur merkikerti. Allar týpur, frá heldri manninum með sjóhatt og pípu til stjórnmála mannsins með yfirskegg - frá listatýpunum ungu til prjónfata ömmu. Þar gengum við stolt inn og litum upp. Var ekki Trabant að fara slá upp. Glimeraðir og sætir, eins og alltaf byrjuðu þeir á laginu um Maríu. Hið æðislega lag Nasty Boy var líka tekið og í seinasta laginu reif hann frændi minn stoltur af skyrtuna sína og dansaði með tvær glymrandi stjörnur á brjóstunum. Þó ég hafi verið örlítið vonsvikinn að sjá ekki brjóstadansinn hans fræga í fullri mynd var ég ótrúlega ánægð með hann. Þeir eru svo frábærir þessir gaurar. Þið ykkar sem þekkið brjóstadansinn hans hafið kannski gaman af þessari sögu ... Eitt sinn var Ragnar orðin bara óvenjulega "fit" skulum við segja, eða var farin að grennast svo lítið - þá fóru hljómsveitarmeðlimir að hafa miklar áhyggjur og sögðu honum að þetta gengi nú engan veginn, því brjóstadansinn var aðalmálið - þannig hann varð bara gjörusvovel að fitna doldið!
Akkúrat núna er ég að hlusta og hin yndislega nýja disk með Emilíönu Torrini. Hann er svooo góður, ég gæti hlustað aftur og aftur á hann ...

Haleluja, það tókst

2005-05-14T15:53:00.000Z

Þið furðið ykkur e.t.v. á nafninu á þessu bloggi en hér er sagan á bak við það ...
Nú hef ég eytt ca. 40 mínútum í að velja nafn á bloggsíðuna nýju en svo virðist sem að öll skemmtileg, frumleg, fyndin og góð nöfn sem mér datt í hug hafa verið tekin - ég prófaði allt - var meira að segja komin með ljóðabók Davíðs Stefánssonar, ísl-enska orðabók og The Beatles song chord bók upp í hendurnar, en ekkert sem ég fann vildi samþykkjast. Í örvæntingu minni hugsaði ég hvað myndi ég nú öskra ef að mér myndi detta í hug nafn sem bloggið vildi nú fá á sig - og þá kom það ... Haleluja!
Bloggið mitt síðasta, www.blog.central.is/jardarber, féll í dá fyrir stuttu og mér hefur ekki tekist að lífga það við, þess vegna - eftir mikla umhugsun og grát - ákvað ég að taka það úr sambandi og fá mér nýtt. Já, góða fólk - nýtt blogg. Og ég ætla nú að reyna að vera eins dugleg og ég var eitt sinn og halda því lifandi.
Mér þykir það merkilegt að segja frá líðanum mínum í gær. Ég hugsa að mér hafi aldrei liðið svona áður, þetta var afar sérstakt ...
Eftir að hafa sofið í fáeinar klukkustundir dembdi ég mér í enskupróf upp í skóla, það var nú meira - ég hef aldrei á ævinnni minni lært undir ensku og þarna sá ég smá eftir því... enska 303 var aðeins slungnari hvað varðar orðaforða sem ég þekki ekki, en ég bjóst við en hvað um það. Svo var haldið upp á bókasafn og lært í einum spretti heimspeki. Klukkan eitt var prófið og til mikillar furðu gekk mér nú bara frekar vel. Heim síðan, píanó - og tónfræðipróf ( sem ég fékk eftir mikla sannfæringu að sleppa við ) Hausverkurinn ágerjaðist og ég fann að um leið og ég snerti sófann og lagðist í hann að ég gat ekki hreyft mig. Ég lá bara eins og lík og hve mikið sem ég hugsaði um að lyfta hendinni og kveikja á sjónvarpinu gat ég það ekki. Ég gat ekki hreyft mig, þetta var mjög skrítið ... en svo kom hún Íris María litla og kveikti á Duplex. Sú mynd, verð ég að viðurkenna var ekki eins skemmtileg og ég hafði vonað mér. Þegar smá orka var komin í líkamann fór ég og fékk mér að borða, skellti mér í góða sturtu og vjúla - as good as new. Þá var haldið í afmæli hennar Berglind Sunnu Stefánsdóttir, 17 ára drós, og mikið var étið, japlað, dansað og djúsað!
Önnur eru tíðindin á þessu heimili. Hún Íris María hefur keypt sér sætustu litlu dverga kanínu sem ég hef á ævinni séð. Ég endurtek dvergakanínu. S.s. svona lítil kanína sem verður ekki afskaplega stór. Hún á að heita Bjútí en er núna úti í kuldanum í boxi því húsið hennar verður ekki til fyrr en á morgun. Íris stjanar þó við hana, þannig ég ætla ekki að vorkenna litla greyinu.
Bloggið í dag verður ekki mikið lengra, en við skulum horfa til sumars... Sól, blíða, kanína, gaman, gaman, gaman...