"Jólafrí"

Líf mitt upp á síðkastið hefur verið afar einfalt, en samt ósköp erfitt að köflum.
Ég vakna, fer í vinnuna, kem dauðþreytt heim, fer iðulega á tónleika og sofna svo.

Í vinnunni er ég alla daga, og hef ekki ennþá komist í jólagjafastúss. Jólalögin glymja í hausnum á mér þegar ég skeinka kaffi, sker kökur, vaska upp og tek af borðum. Svo fer ég heim og hausinn er svo stúttfullur af jólalögum að ég get ekki hugsað skýrt, heldur syng ég lögin þar til ég sofna og svo dreymir mig jólasveina. Ég er komin með afskaplega stælta upphandlegsvöðva og lærvöðva eftir kaffihúsabrasið en ég held að líkaminn hafi ekki mjög gott af gómsætu kökunum og brauðinu sem ég borða í mat hvern dag?

Ég fór á Trabant, Hjálma, Mugison 16. des, en hún Rakel Mjöll - afmælisbarn - bauð mér með sér. Það var alveg ótrúlega skemmtilegt, alveg einstaklega frábær blanda af góðum hljómsveitum.
Núna 19. des, var ég að koma af bókalestri/tónleikum í Gamla Bókasafninu í umsjón Svarthols. Margir ungir rithöfundar og skáld lásu upp úr verkum sínum, og Mr. Silla, Conic Guru og margir fleiri tróðu upp. Ég var að vísu voða þreytt og það var gott að þar svo sófar því þá gat maður hvílt sig og notið tónlistarinnar.

Fyndið að vera komin í "jólafrí" en samt vera örmagna.

...Já, ég náði öllum prófum! - ekki með eins glæstum árangri og ég hefði kosið þó sumar einkunnir séu góðar, en hvað getur maður sagt, þegar maður velur svo margt annað yfir skólann? :)

Skjálfandi kaffibolli

Á þessum vesældartímum þegar veður er leiðinlegt og próf eru tilveran þá er bezt að hugsa svona;

Jólin koma,
Jólin koma,
tralalalalalalala...

Já, svona ótrúlega einfaldur söngur getur bjargað manni frá öllu illu. Og þó svo að jólin eru kannski ekki alveg eins og þau voru í gamla daga þá eru þau á einhvern óútskýranlegan og undraverðan hátt töfrandi, og því er ekki hægt að neita. Kannski er það öll þessi ást, eða spenningur? Hamingjan sem allir virðast sækjast eftir? Ég ætla ekki að vera barnaleg og segja pakkar, en þeir eru líka óneitanlega skemmtilegir. Með jólunum fylgir líka; jólaball, jólamatur, jólaboð, jólahúfur, jólasveinar, jólagjafir, jólanammi... og piparkökur, og sörur!
Að vísu verður þetta ekki mikið jólafrí hjá mér, eins og hjá flestum landsmönnum þar sem jólin lenda svo óheppilega á helgi. Næsta heimilið mitt um jólin verður Smáralindin. Þar mun ég vera að skenkja kaffi og kökur í Te og Kaffi svo ef þið eruð að versla jólagjafir í Smáralindinni endilega kíkjið á mig. Það er alltaf svo gaman að fá heimsóknir. ;)

Þetta er nóg í bili, nú er bezt að byrja læra...
Ég vil þakka;
Ampop
Hjálmum
Billie Holiday
Yo La Tengo
Zero 7
Ellu Fitzgerald
Radiohead
Coldplay ...

- Ég hef komist að því að við próflestur get ég ekki hlustað á neina "hardcore" tónlist, það svæfir mig ótrúlega...(?)

70's afmæla-djamm.

Það er svo skondið og í senn skelfilegt að sjá hvernig nú, þegar tæp vika er eftir að skólanum, hve bókasafnið fyllist. Allir átta sig skyndilega á því að nú verður að duga eða drepast, þau vakna frá heimi þar sem leti, djamm, hangs og skemmtilegtheit ríkja en finna sig nú í hinum harða raunveruleika. Próf, já próf. Ég ætla samt ekki að blogga um próf,
heldur ætla ég að blogga um 70's afmæli ömmu minnar. Ekki hætta núna að lesa, því þetta er alls ekki drepleiðinlegt, eins og manni myndi kannski detta í hug ef einhver minntist á 70's afmæli ömmu sinnar...

Hún elskuleg amma mín er orðin 70 ára og ekki nóg með það stórafmæli, á hún einnig 50 ára leikafmæli. En ég ætla heldur ekki að blogga um ömmu mína, þó það væri skemmtilegt blogg, því ég ætla gera eins og flestir bloggistar gera... þeir tala um sjálfan sig. Ekki samt hætta lesa núna.

Já, það sem ég vildi segja ykkur er að mér tókst að gera eitthvað sem mig hefði ekki grunað að ég hefði þorað að gera. Ég og Rakel Mjöll ákváðum ...

-best að hafa smá innskot hér og útskýra að amma fékk allt Borgarleikhúsið undir afmælið. Í þessu afmæli voru gestir beðnir að koma með atriði og sýna á stóra sviðinu meðan þeir 250 gestir horfðu á, og umfram allt að hún horfði, hún vildi s.s. að nú yrði leikið fyrir sig, en ekki að hún léki fyrir okkur.-

... að syngja. Amma bað Guðmund Óskar að taka líka þátt svo við ákváðum öll að troða upp saman. Hjaltalín voru dregnir með og svo Togga. Kvöldið fyrir æfðum við nokkur lög, djössuðum þau upp og vorum readí. Ég hafði aldrei á ævinni sungið í míkrafón (hvað þá fyrir almenning) og fannst mér það ansi spes... ég náði því heldur ekki alveg, og að hljóðprufunni lokinni magnaðist upp stressið. Afmælið var yndislegt, ræður og gómsætur matur, ásamt kossum frá fjarskyldum ættingum og fólk sem hafði séð mann þegar maður var lítill og spyr, manstu ekki eftir mér? Algjört stuð. Svo var haldið í salinn. Það komu fram glæst skemmtiatriði. Leikrit, óperusöngur, fiðluhljómsveit, tónlist, ljóð og hvað eina.
Við fengum plássið á undan Trabant og þegar loks kom að okkur var klukkan að verða 11. Strákarnir byrjuðu með bítlalagi sem þeir breyttu ögn, og mega eigna sér það hvað það var ótrúlega flott. Svo komum við Rakel inn á svið. Ég hugsaði bara;
Fokk it, hvað sem gerist, við höfum gaman að þessu!
... og við gerðum það. Jú, jú. Nær helmingurinn af textanum gleymdist og hummað eða bullað var í stað. En maður hélt svipi og hélt bara áfram.
Þetta var æðislegt, maður sér bara ljós og flippar og tjúttar og syngur og dansar eins og maður vill, og allir fíla það.
Við vöktum líka ágætislukku, svo þetta hefur varla verið alslæmt.

Pælingar...

-Við getum svo lítið gert-

Ég finn biturleikan yfir þeirri staðreynd hellast yfir mig.
Sú staðreynd lætur manni finnast maður sjálfur svo lítill og aumkunaverður.
Staðreyndin mun ég samt ekki taka sem staðreynd því ég neita að trúa henni...

Ég var að horfa á fréttirnar í gær. Þið hafið öll örugglega heyrt um jarðskjálfan í Pakistan þar sem þúsundir hafa látist og ef engar róttækar björgunaraðgerðir verða gerðar munu þar fleiri hundruð þúsundir deyja. Í Pakistan er að skella á vetur og fólkið sem lifði af skjálfan búa flest í tjöldum. Í morgunblaðinu ásakaði fréttamaður heiminn fyrir hversu litla aðstoð hann hefur veittt. Kannski er það að svo margir harmleikir hafa hent jarðabúa að undanförnu. Náttúrhamfara og fleira. En eru ríkin orðið "þreytt" á að veita aðstoð.
Vissuð þið að íslenska ríkið borgar um 80 milljónir á þessu ári (300 milljónir í það heila) til Nato, s.s. til aðstoðar við birgðaflutnings bandaríkjamanna til og frá Írak?! Af hverju að eyða öllum peningum okkar í svona vitleysu, vitleysu af verstu gerð reyndar... en ekki til að hjálpa fórnalömbum í Pakistan, til dæmis?

Ef ég held áfram...

Stytting framhaldskóla? Fáranlegt og út í hött, og nú var stúlka að tilkynna mér í strætó að Menntamálaráðuneytið hyggst leggja niður Listaskólann?... Hvað?

Um daginn var ég að vinna í Nóatúnum og þá kom Þorgerður Katrín.
Allt í einu blossuðust upp margar tilfinningar. Mig langaði til að rífa kortið hennar, stökkva á hana, klippa í hárið á henni og benda henni að hversu fáranlega hluti hún væri að leggja til...
...en ég gerði það ekki.
Ég mátti það ekki, vegna siðferðis míns og skyldu. Ég leggst ekki svo lágt. Ónei.

Ég hugsa svo oft út í hluti eins og hversu smá við erum, miðað við allt, og þá kannski sérstaklega ég sem er tja, ekkert svakalega há. En þó má ekki hugsa svona, ef allir hugsuðu út í að við séum bara eins lítil mannvera sem getum lítið gert til að breyta heiminum, yrði heimurin ekki sá sem við þekkjum í dag. Þróunins yrði lítil sem enginn. Ef Marteinn Lúther king hefði ekki staðið upp og predíkað. Ef Einstein hefði ekki látið í sér heyra. Móðir Teresa? Margir fleiri...
Auðvitað gerist ekki allt samstundis ef ein manneskja er að baki, en oft það bara eina manneskju sem þarf til að knýja einhverju ótrúlegu af stað. Ef allir væru haldnir einhverri fáranlegri minnimáttunarkennd og gerðu ekkert því þeir vorkennu sjálfum sér svo mikið myndi ekkert gerast.
Æ, ég er hætt að blogga í bili, hætt að pæla í smá stund. Því skil ég við þetta blogg þó það sé frekar samhengislaust og óklárað. Ég ætla samt að leyfa ykkur að sjá það, bara svona upp á skemmtunina.

Yíha

Nú sit ég hér í leyfisleysi í tölvu bróðurs míns. Ég er akkúrat á þessu augnabliki að skrópa í tónfræði, en ég "laug" að kennaranum að ég væri veik.
Laug er innnan "gæsalappa" því ég er hálfpartinn veik, því er ég veik en samt ekki svo veik að ég geti ekki mætt í tíma, þó best er að nýta sér veikindi í svona hluta finnst mér.

Tónfræði er samt verst. Ég (17 ára gamalmenni) og svona 10 stelpur úr 8unda bekk. Ég, gamalmennið, sem læri aldrei heima og 10 litlir proffar sem hafa ekkert annað við tímann sinn að gera en að læra og leika með Barbí. Þar sit ég ein og góni á tónfræðiblaðið og les upp nótur, eins og fífl, en litlu ofvirku gerpin hlaupa í gegnum þær og fá 10 á öllum verkefnium
Æ, æ. Ég er kannski ekki að bæta ímynd mína sem frábær tónfræðinemi með því að hafa skrópað seinustu tvo skipti, + núna?

Það er að vísu ömurlegt að vera veikur. Ömurlegt, ég vildi að maður þyrfti aldrei að vera veikur. En samt um leið og ég segi það þá velti ég fyrir mér hvort að ef við værum aldrei veik, gætum við metið það til fulls að vera frískur?
Nei, örugglega ekki...
En í kvöld er bæði Morfís og Leiktu Betur!
Yíha...

MeGa site of bible studies...

Ég sló einu sinni inn vitlaust þegar ég var að kíkja á bloggið mitt og sló þetta inn;

http://www.haleluja.blogpsot.com

Þetta er s.s. "Mega site of Bible studies and information"
Rosaleg síða, en samt ekki. Það sem mér fannst að vísu mest sjokkerandi var að á þessari síðu var auglýsing með bikinimódel? Eitthvað adult-dót.. smekklegt á svona kristilega síðu. Að vísu kíkti ég áðan og gellan er farin, spurning hvert?

Það minnti mig á þegar ég, Berglind og Brynjar rúntuðum á Rögnvaldi (bílnum) til að taka viðtal við Gunnar í Krossinum fyrir jafningjafræðslumyndin sem er ekki enn komin út. Þessi maður er rosalegur. Að sjálfsögðu spurðum við hann um fordóma sína í garð samkynhneigða, sem hann er svo þekktur fyrir og fengum þau svör sem við bjuggumst við (auðvitað), en þessi gaur... hann minnti mig á geðbilaðan barnaperra, svo yfirvegaður og óhugnalegur. Ég veit ekki af hverju? Þó ég sé á móti skoðunum hans og túlkun sem hann eignar sér á biblíunni hefur mér sjaldan liðið jafn skringilega og þegar ég tók í höndina á þessum manni...
Kannski eru þetta fordómar í mér?
Æ, ég veit ekki?
Samt finnst mér leiðinlegt að segja þetta um nokkurn.

I love your friends, they're all so ARTÍ .. Now!

Ég afsaka bloggleysi og gæti ég nefnt mér hundraðir ósannar afsakanir en ég ætla ekki að gera svo. Aðal sanna-afsökunin er að sjálfsögðu leti, og kannski sú staðreynd að mér finnst síðan mín svo ... ljót? Já, ég verð að gera e-ð í þessu, blái liturinn er ekki að gera sig lengur. Hugmyndir?

Margt hefur gerst á þessum tíma bloggleysis. Ég fór til London. Ég kom heim. Ég sagði upp í Nóatúnum. Ég fékk vinnu í Te og Kaffi. Ég hætti í fótbolta. Ég horfði á The Meaning of Life, í fyrsta sinn. Ég uppgvötaði að ég er heldur rangeygð. Ég fékk svar að ég er víst komin með pláss til Perú.

Lífið hefur svo sannarlega breyst, eða þannig. Að hætta í fótbolta var örugglega það stærsta sem ég hef gert lengi. Ég gæti nefnt fjölda ástæðu fyrir uppgjöf minni í þeirri íþrótt en aðal ástæðan er sú að ég var eiginlega hætt að finna mig þar, ef þið skiljið? Ég sakna þess samt doldið...
Nú verð ég bara að passa mig að verða ekki offitu sjúklingur sem situr í sófa og borðar ís. Kannski ég finni mér aðra íþrótt? Dans? Afró? Stangastökk? Svifflug?
- en ekki sund, aldrei sund!

Ég hef víst verið klukkuð! Þannig að ...

1. Ég er sérstaklega ofvirk í bland við hamlausa leti. Ég tek mér ótrúlegustu hluti fyrir hendur og alltaf tel ég sjálfri mér trú um að tíminn sé endalaus.

2. Ég bjó í Bandaríkjunum þegar ég var yngri og þegar ég kom heim talaði ég íslensku með bandarískum hreim. Það var mjög fyndið, og það kemur meir að segja fyrir að ég heyri það hjá sjálfum mér þegar ég tala. Þá passa ég mig, því ekki vil ég tala íslensku með enskum hreim. Það er ekki töff.

3. Ég er einstaklega gleymin. Ég get munað fáranlegar staðreyndir sem hafa enga sérstaka merkingu en ég á mjög erfitt að rifja upp hluti sem skipta máli. T.d Dagsetningar, nöfn, símanúmer eða atburðir? Ég gleymi líka hlutum mjög oft, og svo gleymi ég hvar ég gleymdi þeim. Það versta er þó að fela hluti og gleyma svo hvar maður faldi þá.

4. Ég er með rosalegt ímyndunarafl sem kemur sér ekki alltaf alltof vel. Þetta veldur því að ég hræðist hryllingsmyndir ótrúlega mikið því ég lifi mig svo mikið inn í þær. Allar sorglegar bíómyndir eru átakanlegar og allar skemmtilegar bíómyndir kalla á þvílík hlátursköll. Ég er ansi spes þegar kemur að bíómyndaráhorf.

5. Ég er algjörlega upp og niður, hægri og vinstri, fáranlega ráðvillt. Flestir unglingar eru það, býst ég við. Ráðviltir unglingar, það höfum við margoft heyrt. Hvað á ég að verða, hvað ég ég að gera, hvað vil ég? Ég hef engar rosalegar áhyggjur af þessu ennþá, en mér þætti gaman að vita hvert ég ætti að stefna. Það er miklu auðveldara að hafa markmið en að stefna út í eilífðina með allt eða ekkert.